أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآَتُوا الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُوا رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلَا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدُّنْيَا قَلِيلٌ وَالْآَخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقَى وَلَا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا ( 77 ) آيا نديدى كساني را كه به آنان گفته شد : « [ فعلًا ] دست [ از جنگ ] بداريد ، ونماز را برپا كنيد وزكات بدهيد » ، و [ لي ] همين كه كارزار بر آنان مقرّر شد ، بناگاه گروهى از آنان از مردم [ مشركان مكّه ] ترسيدند مانند ترس از خدا يا ترسى سختتر . وگفتند : « پروردگارا ، چرا بر ما كارزار مقرّر داشتى ؟ چرا ما را تا مدّتى كوتاه مهلت ندادى ؟ » بگو : « برخوردارى [ از اين ] دنيا اندك ، وبراي كسى كه تقوا پيشه كرده ، آخرت بهتر است ، و [ در آنجا ] به قدر نخِ هستهء خرمايى بر شما ستم نخواهد رفت . » ( 77 )